Alleen in Utrecht

Soms vraag ik mijzelf wel eens af: “Waar moet dit eindigen!” Kent u dat ook? Die momenten? Ikzelf heb de laatste tijd genoeg tijd om na te denken en dan vraag ik mijzelf af hoe het zo heeft kunnen lopen. Alles in mijn leven ben ik kwijt geraakt. Mijn gezin, mijn werk, mijn huis, mijn riante inkomen door een ongeluk, familie, vrienden en kennissen. Kortom je komt er alleen voor te staan. Al meer dan 3 jaar mijn eigen kinderen niet mogen zien, horen of spreken dat is het ergste van alles voor mijn gevoel. Maarja, je moet er mee leren dealen en leven. Het is gewoon even niet anders. Als dakloze in deze maatschappij is het moeilijk. Ik moet opnieuw zien te beginnen en mijn leven weer opbouwen, zodat ik weer enigzinds weer hoopvol naar de toekomst kan kijken. Huidige situatie is dat ik net ben opgekrabbelt vanuit een deprisieve periode (voor de zoveelste keer), maar ik heb hoop. Het is niet leuk als je se hele dag alleen maar bezig bent in je hoofd hoe je er een einde aan kan maken. Geloof mij maar… Het zonnetje begint eindelijk weer te stralen! Zal ik dat ook weer kunnen? Voorlopig geniet ik maar van mijn gele vriend in de lucht!

Geen woorden meer voor…

Leven is soms moeilijk. Ik moet volhouden en de kracht zien te vinden. De spiritualiteit waar ik in gerold ben 3 jaar terug hebben mij de das omgedaan. Door toedoen van een alternatieve geneesheer ben ik doorgedraaid en begon dingen te zien en horen. God zij dank is dat nu weg. Maar ik moet nu de weg naar mijzelf terug zien te vinden. Hopelijk lukt dat!

Maak een eigen blog op WordPress.com.

Omhoog ↑